Deze spreuk las ik van de week. Ik kende ‘m nog niet, maar Johan Cruijff waarschijnlijk wel?
“De wet van behoud van ellende: er bestaat geen voordeel zonder nadeel.”
|
|||||||
 |
 Linus Torvalds
“Gewoon voor de fun is het verrassende verhaal van de excentrieke Fin Linus Torvalds, die wereldberoemd werd met zijn revolutionaire besturingssysteem Linux. Torvalds ontwierp Linux rond 1990 als alternatief voor de besturingssystemen voor pc’s. Op dit moment wordt Linux door miljoenen mensen over de hele wereld gebruikt en wordt het gezien als concurrent voor de commerciele systemen Windows, Unix en Mac OS X. Zo heb ik er dus weer wat te lezen bij. Ik schiet aardig op met het lezen van de 8 jaargangen van het Linux Magazine waar ik eerder over schreef. Het is altijd handig om een reserve-tas bij je te hebben. Zo kun je er standaard eentje in mijn schoudertas aantreffen. Tot voor kort was dat een gewone plastic tas, maar nu heb ik er een paar gekocht die ecologisch verantwoord zijn en er nog leuk uitzien ook. Ze zijn gemaakt van gerecycled plastic, lekker groot en supersterk. Op www.envirosax.com is alle informatie te vinden van het bedrijf dat deze tassen maakt en verkoopt. Envirosax bestaat sinds 2004 en ondersteunt diverse initiatieven die tot doel hebben de aarde te beschermen. Op de website zijn nog veel meer modellen tassen te bewonderen.
In elke tas zit een duidelijke opvouw-instructie. Wellicht vraag je je af waarom ik drie exemplaren heb gekocht. Het antwoord is simpel, ik heb afwisselend minimaal drie (schouder)tassen in gebruik, één dagelijkse, één voor als ik naar het breicafé ga (waar ze ook wol verkopen, altijd handig als je dan ook een extra tas bij je hebt) en één voor naar de poppenhuisclub. Volgens mijn lief heb ik een tassen-tic. Met vier vriendinnen hebben we een poppenhuisvriendenkring, één van de vele poppenhuisvriendenkringen in Nederland. Leden van dergelijke kringen komen regelmatig bij elkaar om samen miniaturen of poppenhuisprojecten te maken of workshops te volgen. Het leek ons een leuk idee om een gezellige dag te organiseren en andere vriendenkringen uit te nodigen om elkaar te leren kennen, ervaringen uit te wisselen en te laten zien waar je mee bezig bent. De locatie was geen probleem, want één van ons heeft een heel groot huis met dito tuin. In de serre en een paar grote tenten in de tuin konden we iedereen ontvangen. Afgelopen zaterdag was het zover. De opkomst van gasten overal vandaan was geweldig. Niet alleen vrouwen, maar ook mannen mochten we verwelkomen. Veel van de bezoekers hadden, op ons verzoek, ook zelfgemaakte miniaturen, kamers en winkels meegenomen. Ook de hoofdredactrice van het poppenhuisblad DollsHouseNederland was een van de gasten. Natuurlijk hadden wij ook een aantal vitrinekasten en tafels gevuld. Iedereen genoot van wat er te zien was en er werden vele complimenten uitgedeeld. In het midden van de grote tent stond een tafel met allerlei spullen om een kleine workshop te volgen. Dat was een schot in de roos. Op een geven moment kwam de echtgenoot van vriendin ongerust poolshoogte nemen, want het was zo stil in de tent. Zaten er zo’n twintig vrouwen zó geconcentreerd te knutselen dat ze helemaal vergaten om wat te zeggen. Nadien is er nog heel wat afgepraat en ideeën en adressen uitgewisseld. Al met al een zeer geslaagde dag en de sfeer was uitstekend, mede ook omdat de weergoden ons goed gezind waren. Wat was er zoal te zien?
Dat de poppenhuishobby niet aan leeftijd gebonden is, bewijst deze foto wel
Links: dit was vroeger een duivenhok. Midden: prachtige zonneschermen. Rechts: op de naaimachinekap doet een voormalige koekjestrommel nu dienst als poppenhuiskamertje
…..en nog veel meer moois. Afgelopen weekend zijn we met broer/zwager en (schoon)zussen ‘s avonds naar de bossen rond Vaassen gegaan om naar het burlen van de edelherten te gaan luisteren. Het is nu de bronsttijd voor de edelherten en door het uitstoten van een soort loeiend geluid proberen de mannetjes indruk te maken op de hindes en hun rivalen te verjagen. Heel indrukwekkend om te horen. De bossen zelf mag je in deze tijd niet in. Dat is niet om te voorkomen dat de dieren worden gestoord, maar om de jagers volop de gelegenheid te geven om te kunnen schieten. We hoorden dan ook regelmatig dat er schoten gelost werden. Gelukkig hield dat na een paar uur op. Er loopt één hele lange weg door het bos waar je wel mag komen. Dat is wel handig, want er is veel publiek en zo kun je toch een rustig plekje vinden zonder elkaar te hinderen.
De hele avond hoorden we van wel drie kanten volop de edelherten tekeer gaan. Dan weer wat dichterbij, dan weer wat verderop. Zo kan het gebeuren dat je om half twaalf ‘s nachts plat op je gat onder een boom zit te luisteren. Behalve de edelherten hoor je niets, het is echt heel stil. Het was niet helemaal donker door een afnemende maan en het was windstil. Wat een heerlijk rustgevende gewaarwording. Toch staan je zintuigen op scherp want je weet nooit of en wanneer een dier vlakbij is. Halverwege de avond stak vlakbij ons een edelhert al burlend de weg over. Een bocht in de weg ontnam ons het zicht op het dier, maar het was wel even spannend. Een burlend hert is niet geheel en al ongevaarlijk en ze wegen al gauw ruim 200 kilo.
Terug bij de parkeerplaats zagen we nog everzwijnen. Er stonden twee auto’s met de lichten aan richting bos geparkeerd en een handvol mensen stonden daar everzwijnen brood te voeren. Walgelijk. Het heeft voor de boswachter weinig zin om op te treden, want zodra hij zijn hielen gelicht heeft gaat het voeren verder. Op andere plaatsen hebben we het ook zien gebeuren. Daar wachtten de zwijnen de auto’s op en als je even moet stoppen komen ze naar de wagen. Geef je niets dan kunnen ze heel agressief reageren.
Op de Hoge Veluwe worden de edelherten door de boswachters naar bepaalde plekken gelokt met appels, zodat kijkers en fotografen aan hun trekken kunnen komen. Tja……..is eigenlijk ook niet echt natuurlijk gedrag. Hadden ze dat niet gedaan dan had zuslief vorig weekend onderstaande foto’s niet kunnen maken en dan had ik ze niet kunnen plaatsen……dat zou ook wel jammer zijn geweest. Foei, wat zit een mens soms tegenstrijdig in elkaar. Maar zeg nou zelf……de foto’s zijn pláátjes toch?
Mocht je ook eens ‘s avonds/ ‘s nachts naar het burlen willen gaan luisteren, kleed je dan goed aan want het is koud. Een winterjas, handschoenen en een legging onder de lange broek is echt geen overbodige luxe. Aan de kleding van de mensen die je op zo’n avond tegenkomt zie je precies wie het vaker heeft meegemaakt en wie niet. Gisteren schreef ik al over het Oude Ambachten en Speelgoed Museum in Terschuur. In een van de kamers was een tijdelijke tentoonstelling met als onderwerp toerisme. Daar stond deze oude BMW te pronken. Wel wat anders dan de modellen van tegenwoordig van dit merk.
Ook is er een verzameling oude bandrecorders te vinden. Ooit heb ik een aantal van die exemplaren gehad. Begonnen met de bandrecorder van mijn vader, een Aristona. Later van mezelf een Sony en nog later een Akai. Muziek werd opgenomen van de radio en later kwam er in Rotterdam een platen-uitleen, die overigens nog altijd blijkt te bestaan nu met cd’s.
Gisteren hadden we weinig tijd, dus stond er diepvries pizza op het menu. De ingrediënten stonden op de verpakking, lees maar even mee en smullen maar:
Vooral de mono- en diacetylwijnsteenzuurester van mono- en diglyceriden van vetzuren was erg lekker. Eet smakelijk. |
 |
|||||
|
Copyright © 2009-2012 CJ-WEBlog - All Rights Reserved |
|||||||
