CJ-WEBlog

Gisteravond zijn we heerlijk wezen eten bij de baasjes van Gijs en hebben we natuurlijk na zitten praten over hun vakantie en onze avonturen met Gijs.

Tijdens de gesprekken kwam naar voren dat Gijs een geheime schuilplaats heeft voor snoep en eten waar hij niet direct trek in heeft. Volgens ons heeft hij altijd zijn snoepjes en koekjes opgegeten die hij kreeg, maar toch had hij hondenkoekjes verstopt. Hoe kan dat.
We hebben er eens goed over na zitten denken en wat blijkt. Wij hadden de zak hondenkoekjes in eerste instantie op het aanrecht bovenop wat andere spulletjes gezet. Maar halverwege de week bleek de zak kapot te zijn gegaan en hebben we de koekjes in een trommeltje gestopt. Naar nu blijkt is dat zakje niet vanzelf gescheurd. Gijs blijkt heel sneaky dat zakje met zijn poot opengemaakt te hebben. Heeft er vervolgens een paar koekjes uitgehaald en verstopt op zijn geheime bergplaats.
Wij hebben daar helemaal niets van gemerkt, het zakje lag nog op dezelfde plaats, zelfs het knijpertje zat er nog op.

Hoe bedoel je, zijn honden slim of niet.

Wij gaan nu aan de koffie…… met een koekje, Catherine & John

Onze week als oppassers van Gijs, de hond van onze vrienden, zit er op.
Gijs z’n baas en bazin zijn vorige week op vakantie geweest. Een aantal maanden geleden  vroegen zij of wij op hun hond zouden willen passen tijdens hun afwezigheid. Nu moet je weten dat Gijs een schat van een hond is, een schapendoes en een trouwe lobbes, dus wij hebben ingestemd met een logeerpartijtje met Gijs.
Spannend want we kunnen uitstekend opschieten met Gijs, maar hoe reageert hij als zijn baasjes er niet zijn en wij komen binnen stappen.
Op de eerste dag worden we bij binnenkomst vrolijk begroet door Gijs. We geven hem zijn ontbijt, maar daar blijkt meneer niet veel trek in te hebben. De middagwandeling kon hij beter waarderen. Het avondeten ging er in grote schrokken met smaak in, Gijs had dit keer blijkbaar meer trek.
Toch kan je merken dat Gijs niets van de situatie snapt. Hij zit voordurend voor het raam naar buiten te staren. “Waar zijn mijn baasjes, wat doen die vreemde mensen in mijn huis. ”
De volgende dag gaat het een stuk beter. Gijs begint aan ons te wennen en laat zich lekker door ons knuffelen. Hij luistert goed naar wat je zegt. Als je de woorden “Gijs ga je mee” uitspreekt, dan is hij niet te houden van blijdschap en rent door het dolle door het huis om met je mee uit wandelen te gaan.
Als wij een poosje weggaan en hem alleen laten luidt het commando “Even wachten, we zijn zo terug”. Gijs gaat dan rustig op zijn plek liggen en kijkt niet meer naar ons op of om.

Gijs in aktie

Alleen zaterdag is Gijs behoorlijk chagrijnig en eet zelfs zijn ontbijtje niet op. We proberen hem te paaien met hondenkoekjes en ander lekkers, maar pas nadat we met hem aan de wandel zijn geweest draait hij bij. Tijdens de wandeling draait Gijs voor de verandering eens een dikke …. en die moet natuurlijk netjes in een plastic zakje meegenomen worden. Jakkie-bahhh.

Vandaag ruimen wij onze spullen op en je ziet Gijs denken……  “Komen mijn echte baasjes thuis vandaag?”
Als ze binnen stappen is hij door het dolle heen van blijdschap.

Conclusie van een weekje op Gijs passen: Een schat van een hond, trouw aan zijn baasjes en ook aan ons. Luistert goed als je wat tegen hem zegt en doet ook wat je van hem vraagt. Het gezegde “Zo trouw als een hond” klopt echt.

We hebben er weleens aan gedacht zelf een hond te nemen. Dit weekje heeft voor ons duidelijk gemaakt dat we een hond heel leuk gezelschap vinden, maar de zorg voor zo’n beestje is toch niets voor ons. Vooral het veelvuldig uit moeten laten valt ons toch wel een beetje tegen (vooral dat zakje Jakkie-bahhh).

We gaan dus verder hondloos door het leven.

Groetjes van Catherine & John en een poot van Gijs.