CJ-WEBlog

Gisteren zijn mijn lief en ik naar Alkmaar geweest. De aanleiding was de tentoonstelling “Stap in! Vier eeuwen onderweg in Noord-Holland “. De wervende tekst voor deze tentoonstelling was:
“Stap in de wereld van het vervoer en waan je terug in de tijd. In deze tentoonstelling kom je alles te weten over het vervoer in de tijd van de trekschuit en de postkoets. Over de stoomtrein en -tram en het gemotoriseerd vervoer. Hoe snel was je op de plaats van bestemming en hoe veilig en comfortabel was de reis? Door middel van kaarten, schaalmodellen, foto’s, films, geluid, reisverhalen, affiches, levensgrote objecten en interactieve onderdelen reis je door vier eeuwen Noord-Holland. Stap in een nagebouwde trekschuit of treinwagon en doe mee met het reisspel.

Dit leek ons een hele aardige tentoonstelling met een geheel eigen kijk op reizen. Heel wat anders dan in je autootje stappen en zomaar van hot naar haar rijden. Om half negen gingen we op weg. Na het doorworstelen van een aantal files kwamen we om 11 uur in Alkmaar aan. Niks aan de hand, we hadden de tijd en het museum was tot 5 uur open. Het kunnen bereiken van een parkeergarage kostte enige moeite. Ons Tomtommetje raakte bijkans overstuur want we reden alle kanten op behalve die hij noemde, maar ja, als Tom linksaf zei, bleek de straat afgesloten, zei Tommetje rechtsaf, dan was het een doodlopende straat, maar na zo ongeveer 3x het centrum van Alkmaar doorkruist te hebben kwamen we bij een parkeergarage terecht. Vanaf dat moment begon de voetreis. Tot ons groot genoegen stond er voor de parkeergarage een wegwijzer: Stedelijk Museum rechtdoor. Wij volgden braaf de aanwijzingen en liepen een nogal smalle straat in. Voor de zekerheid nog even op het bordje gekeken of we ècht goed gingen, jawel, we gingen de goede kant uit. Het viel ons al snel op dat de etalages toch wel een wat merkwaardige uitstraling hadden, achter elk raam hing een rood gordijn, of je nu links keek of rechts, overal dezelfde rode gordijnen. een open deur hier en daar en verderop enkele zéér schaars geklede dames die uitdagend achter de ramen stonden, hingen of hoe je het ook noemen wilt in wat voor standje. Welkom in Alkmaar. Jullie begrijpen denk ik wel dat ik dit stukje reisverslag niet kan illustreren met zelfgemaakte kiekjes. Ik denk dat we iemand op ons dak gekregen hadden als we foto’s hadden gemaakt, want “La Rue de Rosse Buurt” wordt met camera’s bewaakt.

Op naar de tentoonstelling.
Het museum is gevestigd in een onpersoonlijk modern gebouw met weliswaar vriendelijke maar overijverige suppoosten. We waren nauwelijks binnen of een dame stormde op ons af: ,, Heeft u de film over Alkmaar gezien? Moet u eerst even naar kijken voordat u naar de zalen gaat”.
Wij: ,, Nee, wij hebben de film niet gezien, want wij komen voor de tentoonstelling over het vervoer”.
Suppoost:,, O, maar als u snel bent mist u niet veel van de film, want die is nu net bezig en duurt een kwartier”.
Mijn lief ( blijft kalm, windt zich niet op):,, Wij komen voor de tentoonstelling over het vervoer”.
Ondertussen staan mijn haren dan al helemaal overeind, ik kan daar heel slecht tegen. Verkoopsters in winkels hebben dat soms ook, je hebt nauwelijks je gezicht laten zien of ze rennen ongevraagd achter je aan. Ik waardeer het als ze je netjes groeten, maar verder moeten ze me gewoon mijn gang laten gaan. Als ik wat weten wil of te vragen heb, dan doe ik mijn mond wel open.

Goed, terug naar het verhaal.
De suppoost begreep de boodschap van mijn lief en mompelde:,, O, dan moet u naar beneden”. Wij naar beneden. Daar troffen we een tentoonstelling aan waar kop noch staart aan te ontdekken viel. De informatie was karig. Er hingen wel lappen tekst hier en daar, maar dat was van het genre, veel praten, weinig zeggen. De nagebouwde trekschuit was een halve en de beloofde treinwagon bestond uit 3 triplexplaten met wat gaten er in en een plankje om op te zitten. Er hingen wel veel foto’s en affiches, maar die waren per onderwerp niet als een afgerond geheel gerangschikt. Kortom, het viel ons bijzonder tegen. We hadden het al snel gezien en hebben toen nog wat door andere zalen rondgedwaald.

Dit model van een trekschuit met paard vonden we op een verdieping hoger in het museum. Zoiets snap ik dan niet, als je een tentoonstelling hebt over trekschuiten dan zet je dit er toch ook bij?

Ik kan nog wel iets positiefs zeggen over dit museum, de appeltaart was lekker.

Tijdens ons museumbezoek bleek het weer lekker opgeknapt te zijn en we besloten het winkelcentrum van Alkmaar onveilig te maken. Afgezien van één straat van het Blokker-Etos-Kruidvatgehalte, bleken er in de zijstraatjes heel veel leuke aparte winkeltjes te zitten.Veel antiek, curiosa, brocante, kleding uit de 60er jaren, kookwinkel, cadeauwinkeltjes in alle soorten en maten en zo nog meer. Ik heb me een uurtje kostelijk vermaakt in een boekenwinkel van het soort: boekenstouwerij. Bomvolle planken,stapels boeken overal, zelfs de kassa was helemaal ingebouwd. Wat een boekeneldorado. Ergens in een ander straatje had een kapper zijn bedrijfje op een bovenverdieping en stond er een levensgrote zilverkleurige engel voor zijn deur geparkeerd.

Het touwtje hangt uit de brievenbus, anders moet de kapper telkens naar beneden om de deur voor zijn klanten open te doen. Hadden wij vroeger thuis ook, anders werd mijn moeder gek van ons.

Handige plantenbak

In een van de winkeltjes vond ik dit metalen blik. Mijn grootmoeder had een dergelijk exemplaar en ze gebruikte hem als schoenpoetsdoos. Ik heb nog staan twijfelen of ik hem zou kopen, maar vond hem te duur. Maar ik heb hem in een onbewaakt ogenblik wel op de kiek gezet.

Ik ben gek op kippen en hanen en deze etalage kon ik niet zomaar voorbijlopen.

Toch was het een heel gezellig dagje uit. Alkmaar heeft een leuk centrum waar niet alleen veel aparte winkeltjes te vinden zijn, maar waar je ook kunt genieten van mooie gebouwen en geveltjes. We kijken er met plezier op terug. En die wegwijzer in het begin van het verhaal die ons de verkeerde kant opstuurde? Die is vast door een Alkmaarse grappenmaker omgedraaid.