Dagtochtjes « CJ-WEBlog

Mastbos

Vorig jaar schreef ik al een blogje over ons bezoek aan het Mastbos in de herfst. De kleuren in het bos zijn dan zo prachtig. Dit jaar wilden we ook nog een keer, maar het weer zat tot op heden niet mee.
Gisteren was het dan eindelijk een dag waarop het droog was. Geen stralend weer maar heerlijk weer om een fikse wandeling te maken. Zoals je op de foto’s ziet, zijn de bladeren grotendeels van de bomen verdwenen, maar ligt er een prachtig tapijt van bladeren op de grond.

Burlende edelherten

Afgelopen weekend zijn we met broer/zwager en (schoon)zussen ‘s avonds naar de bossen rond Vaassen gegaan om naar het burlen van de edelherten te gaan luisteren. Het is nu de bronsttijd voor de edelherten en door het uitstoten van een soort loeiend geluid proberen de mannetjes indruk te maken op de hindes en hun rivalen te verjagen. Heel indrukwekkend om te horen. De bossen zelf mag je in deze tijd niet in. Dat is niet om te voorkomen dat de dieren worden gestoord, maar om de jagers volop de gelegenheid te geven om te kunnen schieten. We hoorden dan ook regelmatig dat er schoten gelost werden. Gelukkig hield dat na een paar uur op.

Er loopt één hele lange weg door het bos waar je wel mag komen. Dat is wel handig, want er is veel publiek en zo kun je toch een rustig plekje vinden zonder elkaar te hinderen.

Op weg naar een mooi plekje in het bos. Het is half acht en nog licht.

De hele avond hoorden we van wel drie kanten volop de edelherten tekeer gaan. Dan weer wat dichterbij, dan weer wat verderop. Zo kan het gebeuren dat je om half twaalf ‘s nachts plat op je gat onder een boom zit te luisteren. Behalve de edelherten hoor je niets, het is echt heel stil. Het was niet helemaal donker door een afnemende maan en het was windstil. Wat een heerlijk rustgevende gewaarwording. Toch staan je zintuigen op scherp want je weet nooit of en wanneer een dier vlakbij is. Halverwege de avond stak vlakbij ons een edelhert al burlend de weg over. Een bocht in de weg ontnam ons het zicht op het dier, maar het was wel even spannend. Een burlend hert is niet geheel en al ongevaarlijk en ze wegen al gauw ruim 200 kilo.

Dankzij het maanlicht was deze paddestoel naast me nog te zien.

Terug bij de parkeerplaats zagen we nog everzwijnen. Er stonden twee auto’s met de lichten aan richting bos geparkeerd en een handvol mensen stonden daar everzwijnen brood te voeren. Walgelijk. Het heeft voor de boswachter weinig zin om op te treden, want zodra hij zijn hielen gelicht heeft gaat het voeren verder. Op andere plaatsen hebben we het ook zien gebeuren. Daar wachtten de zwijnen de auto’s op en als je even moet stoppen komen ze naar de wagen. Geef je niets dan kunnen ze heel agressief reageren.

Op de Hoge Veluwe worden de edelherten door de boswachters naar bepaalde plekken gelokt met appels, zodat kijkers en fotografen aan hun trekken kunnen komen. Tja……..is eigenlijk ook niet echt natuurlijk gedrag. Hadden ze dat niet gedaan dan had zuslief vorig weekend onderstaande foto’s niet kunnen maken en dan had ik ze niet kunnen plaatsen……dat zou ook wel jammer zijn geweest. Foei, wat zit een mens soms tegenstrijdig in elkaar. Maar zeg nou zelf……de foto’s zijn pláátjes toch?

Foto’s: Wilma v. H.

Mocht je ook eens ‘s avonds/ ‘s nachts naar het burlen willen gaan luisteren, kleed je dan goed aan want het is koud. Een winterjas, handschoenen en een legging onder de lange broek is echt geen overbodige luxe. Aan de kleding van de mensen die je op zo’n avond tegenkomt zie je precies wie het vaker heeft meegemaakt en wie niet.

Uitdragerij Arie Boer

In de Alblasserwaard ligt een klein aardig dorpje, Giessenburg. Mijn lief en ik hebben daar een heel gezellige middag doorgebracht. In Giessenburg staat een voormalige graanmaalderij die in de wijde omgeving bekend staat als de uitdragerij van Arie Boer.

Dit is het oorspronkelijke gebouw zoals het in 1909 werd gebouwd. Op 24 maart 1911 brandde het af en op diezelfde plek herbouwd. Dit tweede gebouw was groter dan het oorspronkelijke.

Deze foto laat ik zien zodat jullie enig idee hebben hoe groot het huidige gebouw is. Op de foto is de achterzijde van het gebouw te zien. Het is de plaats waar Arie Boer alles verkocht dat hij in de loop der jaren bijeen had gebracht. Links op de foto is hiervan iets te zien.
Toen ik vele jaren geleden voor het eerst hier kwam wist ik niet wat ik zag. Buiten stond het afgeladen met smeedijzeren hekken in alle soorten en maten, poortdeuren, fonteinen en nog héél véél meer. Dat was nog maar het begin.
Zoals je op de foto ziet zijn er vier verdiepingen. Op drie daarvan stond het van voor naar achter, van boven naar beneden stampvol met spullen. Met stampvol bedoel ik ook écht stampvol, de paadjes tussen de spullen. die vaak tot aan het plafond waren opgestapeld, waren hooguit een meter breed en soms kon je er alleen maar door als je zijwaarts liep. Je kon het zo gek niet verzinnen of het was daar te koop en lag ergens op, tussen of onder en de eigenaar wist feilloos wáár alles lag. Ik neem je niets kwalijk als je denkt dat ik overdrijf, want als ik het niet met eigen ogen had gezien, had ik het ook niet geloofd. Op de derde verdieping stonden deuren, duizenden binnendeuren, mannetje aan mannetje. Op de vierde verdieping was en is er nog steeds een museum met allerhande prachtige oude spullen.

In dit museum, de Oude Winkel genaamd, valt een complete smederij, snoepwinkel, kruidenierswinkel, antieke kinderwagens, oude motoren, serviezen, grammofoons en platenspeeldozen, oud handwerk en veel meer te bewonderen.
Als dit museum ooit nog eens zou moeten sluiten, dan staan de gerenommeerde musea, die oude gebruiksvoorwerpen in hun collectie hebben,te trappelen om hier hun slag te kunnen slaan. Op diezelfde verdieping woonden de eigenaren, Arie Boer en zijn vrouw, in prachtig ingerichte kamers. Dat kon je zien, want tussen het museumgedeelte en hun woonvertrekken waren glazen wanden en het was echt de bedoeling dat je dus bij hen naar binnen keek. Het was de brandweer die aan deze situatie een einde maakte door te stellen dat het pand té gevaarlijk was om in te blijven wonen. Zelfs als bezoeker durfde je er niet aan te denken wat er zou gebeuren als er brand uit zou breken, want dan zat iedereen in dit pand als ratten in de val.
Na vele jaren heb ik de uitdragerij weer bezocht. Er is heel veel veranderd.

Het aantal hekken voor het pand is drastisch verminderd

De entree, boven de deur kun je lezen: uitdragerij Arie Boer

De kinderen en aangetrouwden hebben het bedrijf overgenomen en nu is alles anders ingericht. De koopwaar is aantrekkelijk en overzichtelijk uitgestald. Het aanbod varieert van oude bouwmaterialen, prenten, oude gereedschappen, kachels, fornuizen, schouwen, oude deuren, fonteinen, tuinbeelden, smeedijzeren hekken tot allerlei gebruiksvoorwerpen uit grootmoeder’s tijd en hedendaagse landelijke decoraties en meubels en nog veel meer. Zowel oude als nieuwe spullen worden te koop aangeboden.

Een doorkijkje met honderden deuren die mannetje aan mannetje staan opgesteld

In het midden op de tafel tegen de wand staat een klok, een identiek exemplaar stond bij mijn grootouders op de schoorsteen

Naast de uitdragerij zijn er nog een aantal winkels van deze ondernemende familie op donderdag, vrijdag en zaterdag geopend. Op www.cj-weblog.nl ( categorie dagtochtjes: Middagje Giessenburg) lees je daar alles over. Op zaterdag is ook het museum helemaal bovenin het gebouw geopend. Trappen lopen geblazen, want er is geen lift. Ik kan iedereen aanbevelen om deze uitdragerij, het museum en de andere leuke winkeltjes te gaan bezoeken. Je kijkt je ogen uit en het is werkelijk genieten als je er rondloopt.

In een van de winkeltjes stond dit aardige tafereeltje. Als poppenhuisverzamelaarster kon ik het niet laten om het op de foto te zetten

Middagje Giessenburg

Het was vandaag weer eens tijd om erop uit te trekken. Geen weer voor het bos, dus een ander uitstapje bedacht.
In de Alblasserwaard ligt het plaatsje Giessenburg en daar heeft de familie Boer een klein imperium opgebouwd van bijzondere….. tja wat is het eigenlijk.

Om te beginnen is daar “De Uitdragerij“. Een oud pand, waar in vroeger tijden een graanmaalderij gevestigd was. Maar het pand heeft nu een heel andere functie gekregen. Het gebouw staat namelijk van vloer tot dak vol met van alles en nog wat, maar vooral deuren in alle soorten en maten. Verder veel oude spulletjes, aangevuld met nieuwe artikelen met dezelfde nostalgische uitstraling. Van Jaarsma kachels, kolenkitten, klokken, lampen, meubels tot…… noem het maar op of het staat er.
Een beelden tuin, van een kleine kikker tot een fontein die in een oude Italiaanse stad niet zou misstaan.
Een glas in lood atelier, vol met oude glas in lood ramen.
Een kinderkledingwinkel.
Een lingeriewinkel.
Een smederij waar hekwerken op maat gemaakt worden.
Een museum.
Een rederij voor een boottochtje over de Giessen.
Een mini winkelcentrum “De Graanbuurt” met een aantal leuke winkeltjes op het gebied van wonen, eten en drinken. Waar ook kook-workshops gegeven worden.
En pas nieuw toegevoegd het mini winkelcentrum “De Kolenbeurs”, ook met een aantal leuke winkels met kleding, woon-accessoires boeken en tijdschriften.

Wij hebben er een paar leuke uurtjes beleefd en ons vooral laten verbazen door de enorme hoeveelheid spullen die in “De Uitdragerij” te vinden zijn. Wil je er ook een kijkje nemen, op donderdag, vrijdag en zaterdag zijn de winkels geopend.

De Vuilniszak

Ik ga naar het bos en ik neem mee……….
Gisteren zijn we naar het Mastbos bij Breda geweest. Het was prachtig weer en we hebben heerlijk gewandeld. Het Mastbos heeft prachtige lanen en tussendoor paadjes. Na een lang stuk lopen is het goed rusten op de her en der verspreid staande bankjes.
Midden in het bos, op een plek waar geen auto’s kunnen komen, vonden wij een bankje waar achter de een of andere onverlaat zijn vuilniszak moedwillig had gedumpt. Nu vraag ik je, welke idioot laat in zo’n prachtig stukje natuur zijn vuil achter. We hebben het niet eens over een achteloos weggegooid propje papier, maar over een tot de rand gevulde vuilniszak.
Een fatsoenlijke opvoeding is aan de dader geheel voorbij gegaan.
Vroeger was een bekend gezegde: “Laat niet als dank voor het aangenaam verpozen, het bos de pakken en de dozen”.

Ik ga naar het bos en ik zie…………

……….een bospad…….is te verwachten in een bos……..

………robuuste bomen…….ook logisch…….

……..aangespannen wagens…..zie je ook wel eens met een beetje geluk……

……maar dan………

………daar staat hij dan……helemaal in z’n uppie…..

Middeleeuws Ridderspektakel 3

Zonder ridders in harnas is een Ridderspektakel niet compleet. Halverwege de middag stond: Arming the Knights geprogrammeerd. Een zondagse naam voor: Hoe trek ik een harnas aan.

Eerst de beenkappen. Deze zitten alleen aan de voorkant, anders kan de ridder niet op een paard zitten

Wat is het volgende onderdeel?

Alles wordt goed aan elkaar vastgegespt

Klaar

Op dit veldje werd aan het publiek alles over het dragen van een harnas uitgelegd

Aan zowel het Voettoernooi als het Steekspel deden ridders in harnas mee. Hier enkele foto’s van de bekendmaking van de winnaar van het Voettoernooi

De uitslag: de ridder in het midden heeft gewonnen, maar de ridder rechts op de foto protesteert hier tegen….

….tevergeefs

Gewoonweg spectaculair was het steekspel. In vol ornaat gaven de Ridders acte de présence.

Dit ziet er geweldig uit. De foto’s van het steekspel zelf zijn niet goed gelukt, maar neem van mij aan dat het een indrukwekkend schouwspel was.
Het was een geweldig leuke, sfeervolle, boeiende en leerzame dag.

Middeleeuws Ridderspektakel 2

Tijdens het Middeleeuws Ridderspektakel waren er heel veel kinderactiviteiten. Leden van de Orde der Noorderwind verzorgden tijdens het programma-onderdeel de Ridderschool, lessen aan kinderen in zwaardvechten en eervol ridderlijk gedrag.

Het plezier spatte er af

Andere activiteiten waren het speelkasteel van stro ( de Middeleeuwse variant van het springkussen), speurtocht, knutselen, spelletjes, schminken, verhalenverteller,kinderbattle en boogschieten.

Het jongetje, dat op de foto de boog hanteert, was een hele goede boogschutter.

Verder was er een Middeleeuwse markt en een Historisch Kampement. Dit laatste werd verzorgd door de vereniging de Graven van Holland. Deze vereniging bestaat uit enthousiaste leden die proberen op evenementen een historisch verantwoord beeld te scheppen van het dagelijks leven in de 15e eeuw.

Een schaar op een zelfgemaakte replica van een bijpassende schede

Diverse attributen die vroeger aan een riem meegedragen werd. Het rode bolletje met kwastje bevat geurige kruiden, want aan persoonlijke hygiene werd in de Middeleeuwen weinig aandacht besteed. In de schede met de zwarte rand zitten een mes en vork. Het was in de Middeleeuwen de gewoonte dat iedereen zijn eigen bestek meenam als hij ergens ging eten.
Enkele vrouwenmutsen

Op deze foto is een deelnemer bezig met het snijden van een leren schede voor een vork en mes

Een Middeleeuwse vork (boven) en mes (onder).

Ook de smid was hard aan het werk

De tent van de muzikanten van de Blauwe Schuyt

Er waren nog heel veel meer kramen en tentjes met eten en drinken. De organisatie van dit Spektakel was uitmuntend.

Middeleeuws Ridderspektakel 1

Afgelopen zaterdag ben ik met mijn zoon naar een ontzettend leuk evenement geweest: een Middeleeuws Ridderspektakel. Met recht wordt het een spektakel genoemd want er was van alles te beleven aan shows en activiteiten voor jong en oud. Kortom, wij hebben uren volop genoten en nog niet eens alles gezien. Als het Ridderspektakel nog eens in de buurt plaats vindt dan zijn wij zeker weer van de partij.
Het evenement werd georganiseerd door Van Events in samenwerking met Stichting Hei . Het doel van Stichting Hei is om door middel van levendige en educatieve shows en demonstraties de geschiedenis van vroeger tijden uit te beelden.
Het verslag van dit uitje vertel ik in drie delen. In dit logje komen de Roofvogelshow, de Uitdaging bij de Schildenboom, de Muzikanten en de Jachtdemonstratie aan bod. In deel 2 komen de kinderactiviteiten, de Middeleeuwse Markt en het Historisch Kampement aan de orde en in deel 3 het Ridderharnas, het Voettoernooi en het Steekspel.

De vogels van de Roofvogelshow staan klaar

de oehoe

de valkenier met de havik…

….en de valk….

…en de arend….

vlees op de handschoen voor de…..

….arend

Tijdens de show probeerde een marskramer zijn waren te slijten

Een belangrijk persoon was de man die alle activiteiten aan elkaar praatte en van al het gebeuren tekst en uitleg gaf . Hij wist op humoristische wijze de sfeer te verhogen en betrok het publiek enthousiast bij elke activiteit.

Na de Roofvogelshow volgde " de Uitdaging bij de Schildenboom". De Schildenboom was vroeger de plaats waar de uitdaging voor het toernooi plaatsvond. Iedere ridder kwam hier ‘s morgens samen met zijn heraut naar toe om de uitdaging aan te gaan om deel te nemen aan het toernooi. Als eerste arriveerde een Jonkvrouwe te paard.

De jonkvrouwe krijgt de valk aangereikt. Zij opende hiermee het toernooi

De binnenkomst van de ridders en hun herauten

Drie van de zes deelnemende ridders en hun herauten bij de Schildenboom. Aan de Schildenboom hangen de schilden van de ridders.

Een van de herauten maakt bekend dat zijn ridder de uitdaging aanneemt

Alle activiteiten werden muzikaal begeleid door leden van de Blauwe Schuyt. Zij bespelen alle Middeleeuwse muziekinstrumenten waarvan het bestaan bekend is

Na de uitdaging bij de Schildenboom begon de Jachtdemonstratie. Het eerste onderdeel was ringsteken. Het was voor de Ridders ook een wedstrijd, want bij elk onderdeel waren er punten te verdienen.

Daarna moesten de Ridders een appel doorklieven met hun zwaard

Mis….

…raak.

Na de ringen en de appels kwam het serieuzere werk. Er werd een hert in het zand gezet en de Ridders moesten dat zien te verschalken.

Tussendoor speelden de muzikanten weer, ditmaal op een Middeleeuwse doedelzak

Het hert wordt neergezet

De lans mist het hert ternauwernood

Na het hert volgde een everzwijn

Naarmate de wedstrijd duurde werden de Ridders steeds fanatieker en werden er zulke hoge snelheden bij het berijden van hun paarden behaald, dat ik ze niet eens meer scherp op de foto kreeg

De winnaar van de Jachtdemonstratie was……..…deze ridder, van wie ik de naam niet meer weet.

Dit was een gedeelte van het ochtendprogramma. Voordat het middagprogramma begon was er tijd om de Middeleeuwse Markt en het Historisch Kampement te bekijken. Daarover in het volgende deel meer.

Spoorwegmuseum

Het is alweer een poosje geleden dat we naar een museum geweest zijn. We hebben een museumjaarkaart en daar willen we natuurlijk volop gebruik van maken.
Afgelopen week zijn we dan ook naar het Spoorwegmuseum in Utrecht geweest. Na wat kleine omzwervingen, omdat ons navigatiesysteem een beetje DomDom deed, hebben we het museum toch gevonden.
We troffen het, want op het moment is in het museum de expositie “Royal Class” te bewonderen. De normale collectie treinstellen is vervangen door koninklijke rijtuigen uit verschillende landen, waaronder die van België en Zweden. Ook de rijtuigen van onze eigen vorstin staan in het museum. Het moet gezegd, het Nederlandse treinstel is wel erg sober ingericht.
Als de “Royal Class” expositie voorbij is, die duurt tot 5 september 2010, gaan we nog een keer naar het Spoorwegmuseum. Want dan staat de normale collectie weer te pronken.
Al met al een hele leuke dag gehad. Het Spoorwegmuseum is een aanrader voor een ieder. Er is veel te zien en te beleven en de catering is uitstekend, ook niet onbelangrijk.

CJ-WEBlog

Citaat

Categorie