|
|
Afgelopen weekend zijn we met broer/zwager en (schoon)zussen ‘s avonds naar de bossen rond Vaassen gegaan om naar het burlen van de edelherten te gaan luisteren. Het is nu de bronsttijd voor de edelherten en door het uitstoten van een soort loeiend geluid proberen de mannetjes indruk te maken op de hindes en hun rivalen te verjagen. Heel indrukwekkend om te horen. De bossen zelf mag je in deze tijd niet in. Dat is niet om te voorkomen dat de dieren worden gestoord, maar om de jagers volop de gelegenheid te geven om te kunnen schieten. We hoorden dan ook regelmatig dat er schoten gelost werden. Gelukkig hield dat na een paar uur op.
Er loopt één hele lange weg door het bos waar je wel mag komen. Dat is wel handig, want er is veel publiek en zo kun je toch een rustig plekje vinden zonder elkaar te hinderen.
Op weg naar een mooi plekje in het bos. Het is half acht en nog licht.
De hele avond hoorden we van wel drie kanten volop de edelherten tekeer gaan. Dan weer wat dichterbij, dan weer wat verderop. Zo kan het gebeuren dat je om half twaalf ‘s nachts plat op je gat onder een boom zit te luisteren. Behalve de edelherten hoor je niets, het is echt heel stil. Het was niet helemaal donker door een afnemende maan en het was windstil. Wat een heerlijk rustgevende gewaarwording. Toch staan je zintuigen op scherp want je weet nooit of en wanneer een dier vlakbij is. Halverwege de avond stak vlakbij ons een edelhert al burlend de weg over. Een bocht in de weg ontnam ons het zicht op het dier, maar het was wel even spannend. Een burlend hert is niet geheel en al ongevaarlijk en ze wegen al gauw ruim 200 kilo.
 Dankzij het maanlicht was deze paddestoel naast me nog te zien.
Terug bij de parkeerplaats zagen we nog everzwijnen. Er stonden twee auto’s met de lichten aan richting bos geparkeerd en een handvol mensen stonden daar everzwijnen brood te voeren. Walgelijk. Het heeft voor de boswachter weinig zin om op te treden, want zodra hij zijn hielen gelicht heeft gaat het voeren verder. Op andere plaatsen hebben we het ook zien gebeuren. Daar wachtten de zwijnen de auto’s op en als je even moet stoppen komen ze naar de wagen. Geef je niets dan kunnen ze heel agressief reageren.
Op de Hoge Veluwe worden de edelherten door de boswachters naar bepaalde plekken gelokt met appels, zodat kijkers en fotografen aan hun trekken kunnen komen. Tja……..is eigenlijk ook niet echt natuurlijk gedrag. Hadden ze dat niet gedaan dan had zuslief vorig weekend onderstaande foto’s niet kunnen maken en dan had ik ze niet kunnen plaatsen……dat zou ook wel jammer zijn geweest. Foei, wat zit een mens soms tegenstrijdig in elkaar. Maar zeg nou zelf……de foto’s zijn pláátjes toch?
  
Foto’s: Wilma v. H.
Mocht je ook eens ‘s avonds/ ‘s nachts naar het burlen willen gaan luisteren, kleed je dan goed aan want het is koud. Een winterjas, handschoenen en een legging onder de lange broek is echt geen overbodige luxe. Aan de kleding van de mensen die je op zo’n avond tegenkomt zie je precies wie het vaker heeft meegemaakt en wie niet.
Gisteren schreef ik al over het Oude Ambachten en Speelgoed Museum in Terschuur. In een van de kamers was een tijdelijke tentoonstelling met als onderwerp toerisme. Daar stond deze oude BMW te pronken. Wel wat anders dan de modellen van tegenwoordig van dit merk.
 Een paar weken geleden zijn we naar het Oude Ambachten en Speelgoed Museum in Terschuur geweest. Een aanrader voor jong en oud. In dit museum staat van alles en nog wat opgesteld. De eigenaar heeft getracht van elk beroep een volledig ingericht kamertje te maken. En dat is ‘m gelukt ook. Er zijn zo’n 150+ van die kamertjes die helemaal vol staan met spullen uit vroeger tijden. Zo is er bijvoorbeeld een postkantoortje, een sigarenwinkel, smederij, tandarts, schoonheidssalon, kapper en nog veel meer te vinden.
Op de bovenverdieping is het speelgoedmuseum gevestigd. Je kunt in dit museum uren doorbrengen, aan de inwendige mens is ook gedacht in de koffiekamer.
Ook is er een verzameling oude bandrecorders te vinden. Ooit heb ik een aantal van die exemplaren gehad. Begonnen met de bandrecorder van mijn vader, een Aristona. Later van mezelf een Sony en nog later een Akai. Muziek werd opgenomen van de radio en later kwam er in Rotterdam een platen-uitleen, die overigens nog altijd blijkt te bestaan nu met cd’s.
Gisteren hadden we weinig tijd, dus stond er diepvries pizza op het menu.
De ingrediënten stonden op de verpakking, lees maar even mee en smullen maar:
- Tarwebloem, tomatenpuree, water, Edammer kaas, mozzarella, slagroom, emmentaler kaas, gist, plantaardig vet, suiker, gejodeerd zout, blauwaderkaas, basilicum, plantaardige olie, voedingszuur, dinatriumdifosfaat,
- Rijsmiddel: natriumwaterstofcarbonaat, gemodificeerd zetmeel, gertsenmoutextract,
- Emulgator: mono- en diacetylwijnsteenzuurester van mono- en diglyceriden van vetzuren,
- Verdikkingsmiddel: guargom,
- Zuurteregelaar: calciumfosfaat, gehydrolyseerd soja-eiwit, glucosestroop, karamel.
Vooral de mono- en diacetylwijnsteenzuurester van mono- en diglyceriden van vetzuren was erg lekker.
Eet smakelijk.
Vandaag ben ik begonnen aan een tweede weblog dat geheel over handwerken zal gaan. John heeft het voor me gebouwd en het is prachtig geworden.
Kijk zelf maar: www.blijmetdraadjes.nl
 
Met dit weblog wil ik proberen duidelijk te maken dat handwerken geen oubollig tijdverdrijf is van oude dames, maar springlevend, leuk en bij de tijd. Er wordt weer volop gebreid, gehaakt en geborduurd door jong en oud. Quilten is ook populair, maar omdat ik van de draadjes ben zal ik daar niet zoveel over schrijven. Ik heb boeken en mappen vol ideeën, patronen en beschrijvingen van soms wat vergeten, maar ook nieuwe onbekende technieken en die komen er allemaal op te staan. Ook de geschiedenis van het handwerken komt aan bod evenals musea met bijzondere aandacht voor handwerk. Het betekent ook dat ik me heerlijk kan uitleven in het maken van allerlei haak-brei- en borduurwerk, want er komen veel foto’s op de weblog te staan. Ooit had ik een droom om handwerkles te geven en op deze manier komt die droom toch uit.
  
 Soms lijkt het wel een beetje of ik een hekel zou hebben aan Microsoft’s Windows en alleen Apple en Linux de hemel in prijs. Niets is minder waar. Ook Microsoft heeft fantastisch mooie programma’s. Denk maar eens aan Excel. Geen eigen idee van Microsoft maar toch heel mooi nagemaakt en in de loop der jaren sterk verbeterd.
Vandaag wil ik de mede bloggers wijzen op een knap stukje software van Microsoft, te weten Windows Live Writer. Dit programma maakt het leven van bloggers een stuk aangenamer. Je kunt met dit programma offline je blogs schrijven. Het invoegen van foto’s en plaatjes is een fluitje van een cent.
Of dit programma ook werkt met web-log.nl weet ik niet, maar het werkt uitstekend samen met WordPress en zover ik heb gezien ook met Blogger.
Misschien wist je al van het bestaan van dit programma, zoniet probeer het dan maar eens.
 Doordat Catherine een nieuwe laptop heeft, viel de oude vrij. Deze laptop gebruik ik nu om me te verdiepen in diverse besturingssystemen. Op dit moment staat Linux (Ubuntu 10.04) erop geïnstalleerd en ik moet zeggen dit is een zeer gebruiksvriendelijk en stabiel besturingssysteem met een schat aan vrij te downloaden software.
Ik heb nog niet alles geprobeerd, maar zo op het eerste gezicht kan een thuisgebruiker met dit besturingssysteem zeer goed uit de voeten. Email, foto- en muziekprogramma’s zijn standaard aanwezig. Zelfs Picasa, voor fotobeheer en bewerking, is eenvoudig te installeren. Als alternatief voor Microsoft Office wordt openOffice standaard meegeleverd.
Maar er zijn meerdere Linux distributies, zoals openSUSE, Debian, Fedora etc. Grote kans dat ik die ook ga proberen.
 Als klap op de vuurpijl vond ik op marktplaats voor een prikkie 8 jaargangen van het blad “Linux Magazine”. Ze zijn inmiddels binnen, dus ik kom de komende winter wel door.
Ik zal hier zo af en toe verslag doen over de diverse mogelijkheden en onmogelijkheden van Linux. Op sommige punten nog niet helemaal te vergelijken met Windows en Mac OS X, maar Linux is goed op weg een gedegen concurrent van deze twee giganten te worden.
|
|
Dankzij het maanlicht was deze paddestoel naast me nog te zien.
