Het huis waar ik als kind zoveel beleefde, mijn thuis, heb ik vandaag voor ‘t laatst bezocht
de kamer, waar door het eentonig tikken van de klok de stilte stiller leek en ik verscholen onder het bureau mijn droomverhalen speelde, kent nu de rust niet meer
de zolder, waar de diepe kast mijn schuilplaats was, laat ik mijn angsten na
de kachel met de vonkjes vuur, die mij uren in verrukking brachten, laat de gloed na van een liefdevolle jeugd
voor ‘t laatst sluit ik de deur
dag huis…. ik draag je over aan de tijden van voorbij.
Tussen de middag tijdens het opeten van ons bammetje hoorden we wat geritsel. Waar komt dat vandaan? Nog maar eens goed geluisterd en ja hoor, uit de convectorput in de achterkamer kwam een zacht gekras. Het rooster opgetild en wat denk je, zit er een klein padje verscholen in de hoek.
Die is van de week toen het zo warm was en de tuindeur openstond natuurlijk naar binnen geslopen en in de convectorput gevallen. Langs de gladde zijkant kon hij niet meer naar boven komen. Met een soeplepel en een potje hebben we het padje gered en weer vrij gelaten in de tuin. Hij liep met een klein boogje richting regenpijp, waar een opening zit. Een poosje terug hebben we daar ook een padje in zien verdwijnen.
En dat allemaal op de dag dat de Apple iPad voor het eerst in de winkel te koop ligt.
In de Alblasserwaard ligt een klein aardig dorpje, Giessenburg. Mijn lief en ik hebben daar een heel gezellige middag doorgebracht. In Giessenburg staat een voormalige graanmaalderij die in de wijde omgeving bekend staat als de uitdragerij van Arie Boer.
Dit is het oorspronkelijke gebouw zoals het in 1909 werd gebouwd. Op 24 maart 1911 brandde het af en op diezelfde plek herbouwd. Dit tweede gebouw was groter dan het oorspronkelijke.
Deze foto laat ik zien zodat jullie enig idee hebben hoe groot het huidige gebouw is. Op de foto is de achterzijde van het gebouw te zien. Het is de plaats waar Arie Boer alles verkocht dat hij in de loop der jaren bijeen had gebracht. Links op de foto is hiervan iets te zien.
Toen ik vele jaren geleden voor het eerst hier kwam wist ik niet wat ik zag. Buiten stond het afgeladen met smeedijzeren hekken in alle soorten en maten, poortdeuren, fonteinen en nog héél véél meer. Dat was nog maar het begin.
Zoals je op de foto ziet zijn er vier verdiepingen. Op drie daarvan stond het van voor naar achter, van boven naar beneden stampvol met spullen. Met stampvol bedoel ik ook écht stampvol, de paadjes tussen de spullen. die vaak tot aan het plafond waren opgestapeld, waren hooguit een meter breed en soms kon je er alleen maar door als je zijwaarts liep. Je kon het zo gek niet verzinnen of het was daar te koop en lag ergens op, tussen of onder en de eigenaar wist feilloos wáár alles lag. Ik neem je niets kwalijk als je denkt dat ik overdrijf, want als ik het niet met eigen ogen had gezien, had ik het ook niet geloofd. Op de derde verdieping stonden deuren, duizenden binnendeuren, mannetje aan mannetje. Op de vierde verdieping was en is er nog steeds een museum met allerhande prachtige oude spullen.
In dit museum, de Oude Winkel genaamd, valt een complete smederij, snoepwinkel, kruidenierswinkel, antieke kinderwagens, oude motoren, serviezen, grammofoons en platenspeeldozen, oud handwerk en veel meer te bewonderen.
Als dit museum ooit nog eens zou moeten sluiten, dan staan de gerenommeerde musea, die oude gebruiksvoorwerpen in hun collectie hebben,te trappelen om hier hun slag te kunnen slaan. Op diezelfde verdieping woonden de eigenaren, Arie Boer en zijn vrouw, in prachtig ingerichte kamers. Dat kon je zien, want tussen het museumgedeelte en hun woonvertrekken waren glazen wanden en het was echt de bedoeling dat je dus bij hen naar binnen keek. Het was de brandweer die aan deze situatie een einde maakte door te stellen dat het pand té gevaarlijk was om in te blijven wonen. Zelfs als bezoeker durfde je er niet aan te denken wat er zou gebeuren als er brand uit zou breken, want dan zat iedereen in dit pand als ratten in de val.
Na vele jaren heb ik de uitdragerij weer bezocht. Er is heel veel veranderd.
Het aantal hekken voor het pand is drastisch verminderd
De entree, boven de deur kun je lezen: uitdragerij Arie Boer
De kinderen en aangetrouwden hebben het bedrijf overgenomen en nu is alles anders ingericht. De koopwaar is aantrekkelijk en overzichtelijk uitgestald. Het aanbod varieert van oude bouwmaterialen, prenten, oude gereedschappen, kachels, fornuizen, schouwen, oude deuren, fonteinen, tuinbeelden, smeedijzeren hekken tot allerlei gebruiksvoorwerpen uit grootmoeder’s tijd en hedendaagse landelijke decoraties en meubels en nog veel meer. Zowel oude als nieuwe spullen worden te koop aangeboden.
Een doorkijkje met honderden deuren die mannetje aan mannetje staan opgesteld
In het midden op de tafel tegen de wand staat een klok, een identiek exemplaar stond bij mijn grootouders op de schoorsteen
Naast de uitdragerij zijn er nog een aantal winkels van deze ondernemende familie op donderdag, vrijdag en zaterdag geopend. Op www.cj-weblog.nl ( categorie dagtochtjes: Middagje Giessenburg) lees je daar alles over. Op zaterdag is ook het museum helemaal bovenin het gebouw geopend. Trappen lopen geblazen, want er is geen lift. Ik kan iedereen aanbevelen om deze uitdragerij, het museum en de andere leuke winkeltjes te gaan bezoeken. Je kijkt je ogen uit en het is werkelijk genieten als je er rondloopt.
In een van de winkeltjes stond dit aardige tafereeltje. Als poppenhuisverzamelaarster kon ik het niet laten om het op de foto te zetten
Gisteren schreef ik over ons middagje naar Giessenburg. Voor “De Uitdragerij” stond een oude verroeste auto. Geen idee welk merk, maar ooit zal het ding gereden hebben, want de kentekenplaten zaten er nog op.
Het was vandaag weer eens tijd om erop uit te trekken. Geen weer voor het bos, dus een ander uitstapje bedacht. In de Alblasserwaard ligt het plaatsje Giessenburg en daar heeft de familie Boer een klein imperium opgebouwd van bijzondere….. tja wat is het eigenlijk.
Om te beginnen is daar “De Uitdragerij“. Een oud pand, waar in vroeger tijden een graanmaalderij gevestigd was. Maar het pand heeft nu een heel andere functie gekregen. Het gebouw staat namelijk van vloer tot dak vol met van alles en nog wat, maar vooral deuren in alle soorten en maten. Verder veel oude spulletjes, aangevuld met nieuwe artikelen met dezelfde nostalgische uitstraling. Van Jaarsma kachels, kolenkitten, klokken, lampen, meubels tot…… noem het maar op of het staat er.
Een beelden tuin, van een kleine kikker tot een fontein die in een oude Italiaanse stad niet zou misstaan.
Een glas in lood atelier, vol met oude glas in lood ramen.
Een kinderkledingwinkel.
Een lingeriewinkel.
Een smederij waar hekwerken op maat gemaakt worden.
Een museum.
Een rederij voor een boottochtje over de Giessen.
Een mini winkelcentrum “De Graanbuurt” met een aantal leuke winkeltjes op het gebied van wonen, eten en drinken. Waar ook kook-workshops gegeven worden.
En pas nieuw toegevoegd het mini winkelcentrum “De Kolenbeurs”, ook met een aantal leuke winkels met kleding, woon-accessoires boeken en tijdschriften.
Wij hebben er een paar leuke uurtjes beleefd en ons vooral laten verbazen door de enorme hoeveelheid spullen die in “De Uitdragerij” te vinden zijn. Wil je er ook een kijkje nemen, op donderdag, vrijdag en zaterdag zijn de winkels geopend.
Vandaag kwam ik op de geschiedenispagina van Wikipedia de naam van Prof. Wilhelmina Bladergroen tegen, het is haar geboortedag. Deze vrouw heeft een grote rol gespeeld bij de didactische lessen die ik op de vroegere "Kweekschool voor kleuterleidsters" kreeg. Prof. Bladergroen was orthopedagoge en een voorvechtster van een goede begeleiding van de ontwikkeling van kinderen. Haar leven lang heeft zij zich daar volledig voor ingezet.
Zij was fel tegen maatschappelijke ontwikkelingen die een vrije ontplooiing van het kind in de weg stonden, zoals het opgroeien in flats, het verdwijnen van plaatsen waar kinderen veilig buiten kunnen spelen, teveel televisiekijken dat passiviteit veroorzaakt en zo meer. Prof. Bladergroen hechtte veel waarde aan kinderspel en goed speelgoed. Oorspronkelijk was ze lerares en kwam veel sociale ellende tegen. Ze besloot in 1932 aan de Universiteit van Amsterdam psychologie te gaan studeren. Zij haalde haar doctoraal op 6 juli 1940 en vestigde zich in Amsterdam, waar zij in 1941 kinderen met leermoeilijkheden ging begeleiden. Er werden uit het gehele land kinderen aangemeld en in 1943 stichtte zij ondermeer een school, bestemd voor kinderen met leer-en opvoedingsmoeilijkheden, de eerste LOM-school. Zij voerde ook, naar Amerikaans voorbeeld, de "remedial teaching" in, de hulp aan schoolkinderen die in hun ontwikkeling waren achtergebleven. "Mijn spelen is leren" is een uitspraak van haar evenals:,, Speelgoed is voedsel voor het spel". Wilhelmina Bladergroen was een pionier in het toekennen van pedagogische waarde aan speelgoed. Goed speelgoed stimuleert de creatieve, constructieve, cognitieve, sociale en motorische ontwikkeling van kinderen. Wie niet voldoende speelt raakt achterop. Een kind dat onvoldoende mogelijkheden heeft gehad om zich spelend te ontwikkelen, heeft later moeite om op school het leertempo bij te houden. Ooit was de verkiezing van "Speelgoed van het Jaar" een initiatief van prof. Bladergroen. Zij wilde de waarde van goed speelgoed op deze wijze bijzonder benadrukken. In de beginjaren zaten er pedagogen in de jury. Inmiddels is deze verkiezing verworden tot marketing. Pure commercie helaas. Prof. Bladergroen heeft meerdere boeken geschreven over het belang van spelen en goed speelgoed. Wie meer over deze boeiende vrouw wil weten kan op internet veel over haar vinden.
De vogels in de tuin weten wel wat ze moeten doen tijdens deze hitte.
Goed drinken
Een verfrissende duik nemen. Achter het takje met de rode bloempjes spetteren twee mussen lekker in het water.
Wat doen wij?
Ik kreeg een pakketje met mini-kerstspullen voor in de 1-12 kerstwinkel. Als ondernemer moet je zorgen dat je bijtijds je koopwaar in huis hebt.
De sneeuwpop is in verhouding eigenlijk veel te groot, maar ik vond hem te geinig om hem niet aan te schaffen. De truc is nu om hem wat achterin de winkel te zetten, dan valt het minder op dat zijn formaat niet klopt.
…zo zou het kunnen, rond de kerstdagen zien jullie de definitieve opstelling…
…….verder drinkt de liefhebber……
….een lekker biertje…..
…..en wie geen bier lust…..
…..versmaadt dit lekkers niet….
Doe het allemaal rustig aan, drink voldoende. Snoep zoute drop en drink bouillon om het zoutverlies aan te vullen en denk aan sneeuw, winter en ijs. Met deze verkoelende gedachten komen we de warme dagen wel door.
Na een zinderende voetbalwedstrijd van het Nederlands elftal tegen Brazilië gistermiddag, zouden we bijna vergeten dat vandaag de Tour de France 2010 in Rotterdam van start gaat.
Op de website cyclingnews.com kun je de Tour-etappes op je gemak bekijken, met afstanden, hoogtes van de te beklimmen bergen etc. Ook op de website van onze eigen NOS is de Tour te volgen.
Heb je geen zin om de tour dagelijks te volgen dan biedt onderstaand filmpje uitkomst. In sneltreinvaart vlieg je over het hele parcour.
