|
|
Heb je je na een wandeling wel eens afgevraagd hoeveel kilometer heb ik nou eigenlijk afgelegd?
Op de website RunnersWorldRoutes.nl is dat vanaf nu eenvoudig te berekenen.
Veel plezier bij het lopen en kilometers tellen, maar pas op niet smokkelen.
Mijn zus fotografeert vogels, vlinders en libellen. Vandaag is ze jarig en als virtueel cadeautje laat ik een aantal vlinderfoto’s van haar zien. ( Klik op de foto’s om ze te vergroten). Zusje proficiat!
 Dagpauwoog ( Aglais io)
Deze foto was haar eerste vlinderfoto
 Klein koolwitje (Pieris rapae)
 Grizzled Skipper (Pyrgus malvae )
 Amanda’s Blue (Polyommatus amandus )
 Swallowtail ( Papilio machaon )
 Glanville Fritillary ( Melitaea ), van onderaf genomen
De bovenste 2 foto’s zijn in Nederland genomen, de anderen in Polen.
Zus, ik ben trots op je.
Nu Schiphol al enkele dagen gesloten is, is er op deze site geen enkele vliegbeweging waar te nemen. Normaal gesproken is het een drukte van jewelste in het luchtruim boven Nederland. Als je een vliegtuigje op de kaart ziet, klik erop en je krijgt diverse vluchtgegevens te zien, zoals type vliegtuig, vluchtnummer, hoogte, snelheid, van – naar, etc. De kaart ververst zich om de 10 seconden, dus de vliegbewegingen zijn live te volgen.
Als je bij de vluchtgegevens op het registratienummer van het vliegtuig klikt, dan krijg je meer gegevens en zelfs foto’s van het betreffende vliegtuig.
Vandaag heb ik me wezenloos gezocht naar een patroon, waarvan ik zeker weet dat ik dat ooit had. In één van de vele handwerkbladen, de soort die op de derde plank van de boekenkast staat. Naarmate ik meer bladen doorwerk, bekruipt me steeds meer het gevoel dat ik waarschijnlijk iets doms heb uitgehaald n.l. teveel patronen de deur uitdoen, inclusief het patroon dat ik nu nodig heb. Oei! Na de zoektocht, die niets oplevert, heb ik alle andere planken voor de zekerheid ook maar doorgeploegd. Niks, noppes, nada, niemendal.
Een paar jaar geleden heb ik grote opruiming gehouden, want de kasten puilden uit. Weg patroon, weg idee, vooral dat laatste is belangrijk. Je gebruikt patronen niet alleen om letterlijk na te maken als wel om inspiratie op te doen. Zelf ontwerpen kan ik niet goed, wél op het verder op mijn manier uitwerken van een idee.
Om dit verhaal toch vrolijk te beëindigen een paar foto’s van een plaatje van een kerk, dat vandaag wél tevoorschijn kwam. De afbeelding heb ik ooit uitgeknipt en bewaard, omdat hij zo bijzonder is. Volgens mij is de kerk in kantkloswerk uitgevoerd.
Mooi hè?
Een klein krantenberichtje deze week viel mij op. Protest tegen sluiting van schooltuinen. Leerlingen van een Rotterdamse school komen in actie tegen het wegbezuinigen van hun schooltuintjes. Goed zo!
Vandaag in de rubriek “Toen” op de Rotterdamse pagina van de Telegraaf een artikel over schooltuinen. Citaat: ” In de Nederlandse steden schoten omstreeks1920 de schooltuinen als paddenstoelen uit de grond. Doel was enerzijds om stadskinderen liefde voor de natuur bij te brengen en ze anderzijds te behoeden voor een vrij straatleven en zedelijk verval………… De meeste kinderen op Zuid ( Rotterdam-Zuid) moesten een half uur lopen om een uur in hun tuin te kunnen werken, maar niettemin was de animo groot. Jaarlijks waren er zo’n 2000 aanvragen voor 460 tuintjes.”‘
Ik wil een vurig pleidooi houden over het belang van een schooltuin. In verhouding zo goedkoop, maar het levert zoveel rendement op. Dat rendement is meer dan alleen de oogst, het is de ervaring die je als kind beleeft bij de verzorging van de planten op jouw stukje grond.
Zelf koester ik warme herinneringen aan de schooltuin die ik in de 5e en 6e klas had. De verbazing over de kleine groene sprietjes van de sterrekers die uitgroeiden tot heerlijke blaadjes die zo verrukkelijk smaakten op brood. Of de heerlijke volle smaak van de spinazie, hoe was het mogelijk dat zoiets lekkers uit die kleine zaadjes kon groeien. Het sjouwen met kilo’s groenten, aardappelen en armenvol bloemen. Toen is mijn liefde voor tuinieren en alles wat groen is geboren.
Leerzaam is zo’n schooltuin ook.
Wij hadden per kind 10 kleine pootaardappelen gekregen en thuis rekende ik vol trots voor dat ik kon zorgen voor 3 aardappelen voor pa, 3 stuks voor ma, 3 stuks voor mezelf en 1 voor baby-zus.
Vraagt pa stomverbaasd:,, Wat denk je dat er met die aardappelen in de grond gaat gebeuren?”.
Dacht ik toch werkelijk dat ze alleen maar wat groter zouden worden. Ik krijg nog pijn in mijn rug als ik denk aan die vele kilo’s aardappelen die het tuintje opleverde.
Tegenwoordig heeft iedereen de mond vol over respect voor de natuur hebben. Geef een kind een schooltuin, dan komt het respect vanzelf, want hij/zij heeft zelf door de omgang met planten ervaren hoe mooi de natuur in elkaar steekt en dat vergeet een kind zijn leven lang niet meer. Natuurlijk zijn er afvallers, kinderen die dat gewroet in de aarde maar niks vinden, jammer, zij missen zoveel van het genoegen dat het verzorgen van een tuin oplevert. Voor het overgrote deel van de kinderen zal er een wereld vol verrassingen opengaan. Het geduld dat je moet opbrengen voordat je kunt oogsten, de discipline die van je gevraagd wordt in je voortdurend gevecht tegen onkruid, teleurstellingen verwerken zoals het mislukken van je oogst, de grote vreugde als het kweken wél goed lukt. Ik heb op internet gezocht naar herinneringen van mensen aan hun schooltuin en vrijwel iedereen schrijft hoe geweldig het was en velen koesteren daardoor een grote liefde voor tuinieren en de natuur.
Op de foto’s staat een jeugdboek afgebeeld waarin het verhaal verteld wordt van een klas, die door een bevlogen leraar de mogelijkheid kreeg om schooltuintjes te verzorgen. Ik lees het soms nog weleens en dan voel ik mij dat kind weer, dat zo zielsgelukkig met háár schooltuintje was.
Gisteren zijn mijn lief en ik naar Alkmaar geweest. De aanleiding was de tentoonstelling “Stap in! Vier eeuwen onderweg in Noord-Holland “. De wervende tekst voor deze tentoonstelling was:
“Stap in de wereld van het vervoer en waan je terug in de tijd. In deze tentoonstelling kom je alles te weten over het vervoer in de tijd van de trekschuit en de postkoets. Over de stoomtrein en -tram en het gemotoriseerd vervoer. Hoe snel was je op de plaats van bestemming en hoe veilig en comfortabel was de reis? Door middel van kaarten, schaalmodellen, foto’s, films, geluid, reisverhalen, affiches, levensgrote objecten en interactieve onderdelen reis je door vier eeuwen Noord-Holland. Stap in een nagebouwde trekschuit of treinwagon en doe mee met het reisspel.
Dit leek ons een hele aardige tentoonstelling met een geheel eigen kijk op reizen. Heel wat anders dan in je autootje stappen en zomaar van hot naar haar rijden. Om half negen gingen we op weg. Na het doorworstelen van een aantal files kwamen we om 11 uur in Alkmaar aan. Niks aan de hand, we hadden de tijd en het museum was tot 5 uur open. Het kunnen bereiken van een parkeergarage kostte enige moeite. Ons Tomtommetje raakte bijkans overstuur want we reden alle kanten op behalve die hij noemde, maar ja, als Tom linksaf zei, bleek de straat afgesloten, zei Tommetje rechtsaf, dan was het een doodlopende straat, maar na zo ongeveer 3x het centrum van Alkmaar doorkruist te hebben kwamen we bij een parkeergarage terecht. Vanaf dat moment begon de voetreis. Tot ons groot genoegen stond er voor de parkeergarage een wegwijzer: Stedelijk Museum rechtdoor. Wij volgden braaf de aanwijzingen en liepen een nogal smalle straat in. Voor de zekerheid nog even op het bordje gekeken of we ècht goed gingen, jawel, we gingen de goede kant uit. Het viel ons al snel op dat de etalages toch wel een wat merkwaardige uitstraling hadden, achter elk raam hing een rood gordijn, of je nu links keek of rechts, overal dezelfde rode gordijnen. een open deur hier en daar en verderop enkele zéér schaars geklede dames die uitdagend achter de ramen stonden, hingen of hoe je het ook noemen wilt in wat voor standje. Welkom in Alkmaar. Jullie begrijpen denk ik wel dat ik dit stukje reisverslag niet kan illustreren met zelfgemaakte kiekjes. Ik denk dat we iemand op ons dak gekregen hadden als we foto’s hadden gemaakt, want “La Rue de Rosse Buurt” wordt met camera’s bewaakt.
Op naar de tentoonstelling.
Het museum is gevestigd in een onpersoonlijk modern gebouw met weliswaar vriendelijke maar overijverige suppoosten. We waren nauwelijks binnen of een dame stormde op ons af: ,, Heeft u de film over Alkmaar gezien? Moet u eerst even naar kijken voordat u naar de zalen gaat”.
Wij: ,, Nee, wij hebben de film niet gezien, want wij komen voor de tentoonstelling over het vervoer”.
Suppoost:,, O, maar als u snel bent mist u niet veel van de film, want die is nu net bezig en duurt een kwartier”.
Mijn lief ( blijft kalm, windt zich niet op):,, Wij komen voor de tentoonstelling over het vervoer”.
Ondertussen staan mijn haren dan al helemaal overeind, ik kan daar heel slecht tegen. Verkoopsters in winkels hebben dat soms ook, je hebt nauwelijks je gezicht laten zien of ze rennen ongevraagd achter je aan. Ik waardeer het als ze je netjes groeten, maar verder moeten ze me gewoon mijn gang laten gaan. Als ik wat weten wil of te vragen heb, dan doe ik mijn mond wel open.
Goed, terug naar het verhaal.
De suppoost begreep de boodschap van mijn lief en mompelde:,, O, dan moet u naar beneden”. Wij naar beneden. Daar troffen we een tentoonstelling aan waar kop noch staart aan te ontdekken viel. De informatie was karig. Er hingen wel lappen tekst hier en daar, maar dat was van het genre, veel praten, weinig zeggen. De nagebouwde trekschuit was een halve en de beloofde treinwagon bestond uit 3 triplexplaten met wat gaten er in en een plankje om op te zitten. Er hingen wel veel foto’s en affiches, maar die waren per onderwerp niet als een afgerond geheel gerangschikt. Kortom, het viel ons bijzonder tegen. We hadden het al snel gezien en hebben toen nog wat door andere zalen rondgedwaald.
Dit model van een trekschuit met paard vonden we op een verdieping hoger in het museum. Zoiets snap ik dan niet, als je een tentoonstelling hebt over trekschuiten dan zet je dit er toch ook bij?
Ik kan nog wel iets positiefs zeggen over dit museum, de appeltaart was lekker.
Tijdens ons museumbezoek bleek het weer lekker opgeknapt te zijn en we besloten het winkelcentrum van Alkmaar onveilig te maken. Afgezien van één straat van het Blokker-Etos-Kruidvatgehalte, bleken er in de zijstraatjes heel veel leuke aparte winkeltjes te zitten.Veel antiek, curiosa, brocante, kleding uit de 60er jaren, kookwinkel, cadeauwinkeltjes in alle soorten en maten en zo nog meer. Ik heb me een uurtje kostelijk vermaakt in een boekenwinkel van het soort: boekenstouwerij. Bomvolle planken,stapels boeken overal, zelfs de kassa was helemaal ingebouwd. Wat een boekeneldorado. Ergens in een ander straatje had een kapper zijn bedrijfje op een bovenverdieping en stond er een levensgrote zilverkleurige engel voor zijn deur geparkeerd.
Het touwtje hangt uit de brievenbus, anders moet de kapper telkens naar beneden om de deur voor zijn klanten open te doen. Hadden wij vroeger thuis ook, anders werd mijn moeder gek van ons.
Handige plantenbak
In een van de winkeltjes vond ik dit metalen blik. Mijn grootmoeder had een dergelijk exemplaar en ze gebruikte hem als schoenpoetsdoos. Ik heb nog staan twijfelen of ik hem zou kopen, maar vond hem te duur. Maar ik heb hem in een onbewaakt ogenblik wel op de kiek gezet.
Ik ben gek op kippen en hanen en deze etalage kon ik niet zomaar voorbijlopen.
Toch was het een heel gezellig dagje uit. Alkmaar heeft een leuk centrum waar niet alleen veel aparte winkeltjes te vinden zijn, maar waar je ook kunt genieten van mooie gebouwen en geveltjes. We kijken er met plezier op terug. En die wegwijzer in het begin van het verhaal die ons de verkeerde kant opstuurde? Die is vast door een Alkmaarse grappenmaker omgedraaid.
 Als geboren Rotterdammer wil ik jullie deze link over de mooiste stad van het land niet onthouden. Werkelijk waanzinnig knap en mooi zoals de stad in beeld is gebracht.
Een zonnig lijnenspel
Mijn lief en ik hebben vandaag voor het eerst dit jaar heerlijk in de tuin gewerkt en gezeten. Tot mijn grote vreugde hebben verschillende vrij kwetsbare planten de kou doorstaan. De Russische dragon (Artemisia dracunculoides), de bladpeterselie (Petroselinum crispum “Neapolitanum”), niet te verwarren met de krulpeterselie ( Petroselinum crispum) en de laurierstruik (Laurus nobilis). Ik heb ze niet beschermd tegen de kou, ik ben niet zachtzinnig voor mijn planten, want verwende planten kunnen niks hebben. Als een plant het niet goed doet, dan krijgt hij desnoods 2x een herkansing op een andere plaats, doet hij het dan nog niet, dan scheld ik hem de huid vol, dreig met verbanning of erger ………….geloof het of niet, het helpt (meestentijds).
De laurierstruik die het op dit plekje zo naar zijn zin heeft, dat ik hem regelmatig moet kortwieken. Zo’n zelfgeplukt vers blad meekoken is het summum van heerlijke geur dat je gerechten zo smakelijk maakt.
|
|
