Mijn zoon heeft een bijzonder huisdier nl. een chinchilla. Een heel leuk dier, maar beslist geen knuffelbeestje. Het is een nachtdier en absoluut niet geschikt voor kinderen. Toen mijn zoon de chinchilla kocht was er nog een mannetje uit hetzelfde nest bij en waren ze al twee jaar oud. Het zijn echte knaagdieren, dus toen ze nog samen waren en ze de kooi uit mochten, moesten er eerst houten schotten voor de meubels gezet worden om te voorkomen dat die aan barrels geknaagd werden. Sinds de dood van het ene mannetje wil het tweede mannetje niet meer de kooi uit. Als de kooi wordt schoongemaakt klimt hij helemaal naar boven en blijft daar nieuwsgierig toekijken naar de verrichtingen van mijn zoon. Gebrek aan beweging heeft hij niet, want er staat een hele grote carroussel in de kooi, waarin hij graag en vaak rondrent. Helaas hebben we daar geen foto van, want telkens als zoonlief daar een foto van wilde maken, kwam mr. chinchilla de carroussel uitrennen om te kijken wat er nu toch weer voor leuks ging gebeuren.
Als iemand op het idee gebracht wordt om ook een chinchilla als huisdier te nemen, dan raden wij hem/haar met klem aan, om eerst goed alle informatie te lezen die er te vinden is over de verzorging van dit dier.
Vrijwel alle chinchillas die nu in gevangenschap leven zijn afstammelingen van de elf chinchillas die in 1922 door Mathias F. Chapman van zuid Amerika naar de Verenigde Staten zijn verhuisd.
Chapman liet in 1919 zo veel mogelijk chinchilla’s uit her Andes-gebergte levend vangen, zodat hij deze kon fokken. Tegen deze tijd waren de chinchillas bijna uitgeroeid door de jacht vanwege hun bont. De konings-chinchilla was hierdoor al verdwenen. In 1923 kreeg hij uiteindelijk toestemming van de Chileense regering om de beestje te exporteren, maar er waren geen schepen die chinchillas wilde vervoeren. Chapman en zijn medewerkers hebben toen de kooien los op een schip laten vervoeren, terwijl ze de chinchillas in hun zakken meesmokkelde. Pas toen ze een heel eind van de haven waren liet Chapman weten dat hij chinchillas in zijn kamer aan het vervoeren was, en liet hij de kooien naar zijn kamer brengen. Tijdens de reis over de evenaar koelde ze de chinchillas zo goed mogelijk af met ijs en natte thee-doeken. Uiteindelijk kwam hij in de VS aan met 12 chinchillas: 1 was er tijdens de reis overleden, en er waren 2 jonkies geboren.
Sommige van de chinchillas die Chapman naar de VS bracht hebben hem overleefd: een werd geschat op een leeftijd van wel 22 jaar.
Voor meer informatie, zie de volgende website: http://www.etc-etc.com/chapman.htm
Groetjes, Catherine
