|
|
 Vanmiddag kwamen wij tijdens een wandelingetje een stoet koetsjes en paardentrams tegen. De koetsiers uitgedost in bijbehorende traditionele kledij.
Het geheel was vast op weg om bruid en bruidegom met hun gasten op te halen.
Het verlaten van het voetgangersdeel van de straat gaf nog wat problemen, omdat een verkeerspaaltje dat in de grond zou moeten verdwijnen even dienst weigerde. Maar uiteindelijk kwam het toch nog goed.
Heel bijzonder zo’n ritje in een witte trouwkoets, maar de zwarte Engelse taxi die ons tijdens onze trouwdag vervoerde was ook heel erg leuk.
Liefdevolle dag toegewenst door Catherine & John
 Wij zijn liefhebbers van de bossen, maar wat moet je als je niet in de buurt van de Veluwe of een andere bosrijke omgeving woont, dan moet je op zoek naar iets kleinschaligers. Dat hebben wij op korte afstand van ons vandaan gevonden in het Alblasserbos, een klein stukje natuur waar je heerlijk kunt wandelen. Vandaag regent het, maar vorige week woensdag was het stralend mooi weer, zoals op de foto’s te zien is.
Gelukkig mogen de koeien op de aangrenzende weilanden nog vrij in het rond dartelen. Maar wat hebben sommigen grote uiers.
Nu maar afwachten tot het weer wat beter wordt, dan gaan we weer een boswandeling maken.
Fijne dag nog, Catherine & John
 Al een aantal jaren lopen we met het plan om, zo rond deze tijd, eens naar de bloesem van de fruitbomen in de Betuwe te gaan kijken. Elk jaar is er de “Rode kruisbloesemtocht”, een wandeling vanaf het station in Geldermalsen. Tot op heden is daar niets van terecht gekomen. Of het weer was slecht, of we hadden andere verplichtingen. Maar eerlijk gezegd stond de afstand van de wandeling ons ook wel tegen.
Afgelopen week lazen we een artikeltje over landgoed Mariënwaerdt, midden in de Betuwe – de bloesemstreek.
Vandaag was de weersvoorspelling zodanig dat we op pad gegaan zijn naar Mariënwaerdt. Het blijkt een prachtige omgeving te zijn, waar je heerlijk kunt wandelen. Met name de “Appeldijk” geeft een schitterend gezicht op de bomen in volle bloesempracht.
 Ook aan de inwendige mens wordt op landgoed Mariënwaerdt gedacht. Alle producten zijn biologisch, zelf gemaakt en erg lekker.
Fijne dag nog, Catherine & John
Vandaag voor het eerst weer naar de sportschool geweest.
 Ik ben nooit een fanatiek sporter geweest. Ja op tv vanuit de luie stoel….. dan wel.
Maar ergens rond 1995 werd het toch wel tijd om wat aan de conditie te gaan doen. Het werd dus de fitness sportschool. Ik ging samen met collega Bram die ook vond dat hij wat aan zijn conditie moest doen. We gingen niet echt met veel plezier sporten weet ik nog. We noemden het al gauw fitniksen en na een jaartje hield ik het voor gezien.
Jaren later in 2003 heb ik de draad van het fitnessen weer opgepakt. En ik moet zeggen een stuk fanatieker en met veel meer plezier. De sportschool waarnaar ik nu ging was zo’n luxe, je kent die wel, naast de fitnessruimte een zwembad, sauna, bubbelbad en wat al meer. Op deze sportschool werd ik ook besmet met het “Spinning” virus. Maar na een jaartje zat er een verhuizing aan te komen, geen tijd meer en woonachtig in een ander plaats. Ik zou direct een sportschool opzoeken in mijn nieuwe woonomgeving. Dat “zoeken” heeft 3 jaar geduurd. Toen weer aan het fitnessen geslagen. Ditmaal heb ik het anderhalf jaar volgehouden. Vorige zomer ben ik er weer mee gestopt.
Afgelopen week stond er in het weekkrantje een advertentie van een nieuwe kleinschalige sportschool bij mij in het dorp. Zaterdag was er opendag en ik ben maar eens even wezen kijken. Tot mijn eigen verbazing heb ik me ook ingeschreven.
En vandaag dus de 1e maal weer aan de conditie gewerkt. Eerlijk gezegd viel het niet tegen. Mijn conditie bleek, na een half jaar niet met sport bezig zijn, toch nog redelijk op peil.
Nu maar zien dat ik het een tijdje ga volhouden.
Sportieve dag nog, John
Mijn zoon heeft een bijzonder huisdier nl. een chinchilla. Een heel leuk dier, maar beslist geen knuffelbeestje. Het is een nachtdier en absoluut niet geschikt voor kinderen. Toen mijn zoon de chinchilla kocht was er nog een mannetje uit hetzelfde nest bij en waren ze al twee jaar oud. Het zijn echte knaagdieren, dus toen ze nog samen waren en ze de kooi uit mochten, moesten er eerst houten schotten voor de meubels gezet worden om te voorkomen dat die aan barrels geknaagd werden. Sinds de dood van het ene mannetje wil het tweede mannetje niet meer de kooi uit. Als de kooi wordt schoongemaakt klimt hij helemaal naar boven en blijft daar nieuwsgierig toekijken naar de verrichtingen van mijn zoon. Gebrek aan beweging heeft hij niet, want er staat een hele grote carroussel in de kooi, waarin hij graag en vaak rondrent. Helaas hebben we daar geen foto van, want telkens als zoonlief daar een foto van wilde maken, kwam mr. chinchilla de carroussel uitrennen om te kijken wat er nu toch weer voor leuks ging gebeuren.
Als iemand op het idee gebracht wordt om ook een chinchilla als huisdier te nemen, dan raden wij hem/haar met klem aan, om eerst goed alle informatie te lezen die er te vinden is over de verzorging van dit dier.
Vrijwel alle chinchillas die nu in gevangenschap leven zijn afstammelingen van de elf chinchillas die in 1922 door Mathias F. Chapman van zuid Amerika naar de Verenigde Staten zijn verhuisd.
Chapman liet in 1919 zo veel mogelijk chinchilla’s uit her Andes-gebergte levend vangen, zodat hij deze kon fokken. Tegen deze tijd waren de chinchillas bijna uitgeroeid door de jacht vanwege hun bont. De konings-chinchilla was hierdoor al verdwenen. In 1923 kreeg hij uiteindelijk toestemming van de Chileense regering om de beestje te exporteren, maar er waren geen schepen die chinchillas wilde vervoeren. Chapman en zijn medewerkers hebben toen de kooien los op een schip laten vervoeren, terwijl ze de chinchillas in hun zakken meesmokkelde. Pas toen ze een heel eind van de haven waren liet Chapman weten dat hij chinchillas in zijn kamer aan het vervoeren was, en liet hij de kooien naar zijn kamer brengen. Tijdens de reis over de evenaar koelde ze de chinchillas zo goed mogelijk af met ijs en natte thee-doeken. Uiteindelijk kwam hij in de VS aan met 12 chinchillas: 1 was er tijdens de reis overleden, en er waren 2 jonkies geboren.
Sommige van de chinchillas die Chapman naar de VS bracht hebben hem overleefd: een werd geschat op een leeftijd van wel 22 jaar.
Voor meer informatie, zie de volgende website: http://www.etc-etc.com/chapman.htm
Groetjes, Catherine
 …….vangt altijd wat. Ken je dat spreekwoord? Het betekent zoiets als: met een beetje geluk vind je altijd wel wat. Dat geluk had ik dus toen ik een paar shirtjes ging kopen. Tot mijn verrassing kreeg ik bij het afrekenen een paar kettingen cadeau. Kijk, dát is nog eens leuk winkelen.
groetjes, Catherine.
Wat doe je met wat overgegebleven gerechtjes van de Chinees? Je vult ze aan met wat anders lekkers en dan krijg je een bord vol lekkere liflafjes. Kleurrijk om te zien en heerlijk van smaak.
groetjes, Catherine
 Zo nu en dan vraagt de activiteitenbegeleidster van het verzorgingshuis bij ons in het dorp of ik een middag langs wil komen met mijn poppenhuisspullen. Gisteren was het weer zover. Het is wel een heel gedoe en gesjouw, maar zó leuk om te doen. Ik had een paar winkeltjes meegenomen, een woonkamer en keuken uit vervlogen tijden en wat losse miniatuurhandwerkjes en aangeklede popjes. De dames en een paar heren genoten weer volop van al dat leuke kleine spul en met name de woonkamer en keuken ontlokten diverse verhalen uit vroeger tijd. Al met al was het weer een zeer geslaagde en gezellige middag. Een herhaling zeker waard.
groetjes, Catherine en John ( hij heeft het meest gesjouwd )
Vandaag zijn we 2 jaar getrouwd. Volgens de ons bekende huwelijksjubilea vieren we nu onze papieren bruiloft. Op de foto staat een tekstbordje die we op ons vrijgezellenfeest van onze ( schoon-)zus en zwager kregen. Vertaald betekent het: “Koop alles wat je doet grinniken, glimlachen of lachen of trouw er mee.”
groetjes, Catherine en John
|
|
